بِسمِ الله الواحِد القهّار
* ای فرزند آدم و حوا !
تو از نخست نبودی و بعد بودی و اینک باز هم نیستی.
ولی هستی از دست رفته ات را چون هستی نقد خود پنداشته ای و حسرت، تمام هستی ات شده است. تو حسرتی: حسرت ِ هستی . تو حسرت هستی.
* ای فرزند آدم وحوا !
زندگی تو نان توست و نان تو سلامت توست و سلامت تو محبت است و در محبت راضی می شوی ولی مرگ ونیستی و خیانت، تو را به ورطه عذاب و بازی انداخته است و با دردها بازی می کنی و از درد بازی می کنی و در بازی بر عذابت می افزائی و از فرط عذاب به موسیقی و مخدر و بیمه و حکومت ها پناه می آوری و در این پناهگاهها آرزوی مرگ می کنی.