۱- اگر آدمی هنر عشق ورزی روحانی با جهان و جهانیان را در عالم خاک بیاموزد زمین را بهشت موعود می سازد .
۲- تمام بدبختی و دردهای آدمی در زندگی دنیا حاصل ابتلای روح به مادۀ جهان است .
۳- روح آدمی در حیات خاک به تملک و تمسخر جهان درمیآید و اینست راز همۀ مفاسد و عذابهای ویرانگر انسان در جهان.
۴- همۀ مالکیت های مادی و معنوی و عاطفی آدمی در جهان عملاً تملک وجودش بواسطۀ جهان است و این راز همۀ زجرهای او در جهان است .
۵- همۀ مالکیت ها و تعلق ها نهایتاً تبدیل به مالکیت عاطفی و قلبی می شود و حتی مادی ترین مالکیت ها تبدیل به انواع عشق می شود مثل عشق به آب و خاک و زادگاه و امثالهم .