«سارامیر» نوشتهی سارا سعدلو، داستانِ داستاننوشتن است؛ اما نه به شکلی سرراست و ساده بلکه با پیچیدگی در فرم، متن را از درخودفرورفتگی، بیرون کشیده است. از همین روست که این روایت، در پیوند با روایات دیگر قرائت میشود. در عین حال که هر داستانش، خود بدل به متنی چندگانه شده و در زمینش خردهروایاتی ریشه میدواند؛ روایاتی خُرد که به گونهای سیال در هم تنیده و داستانِ داستاننوشتنِ سارا را بازمینماید. «درهمتنیدگی»، گزینواژهای است که میتوانم در توصیف مجموعه داستان «سارامیر» بهکار برم، بیآنکه این ویژگی تبدیل به دال مرکزی اثر شود؛ زیرا این اثر خود، نشانهای از تخطی است.
عناوین برخی داستانها عبارتند از:
فرآیند خستگی / پییر اوژن دوسیمیتیر «یک از بسیار» را آفرید / در باب همزاد و همزادهایش / تامل بازتابی / خارج از مدار / یکیسازی تکههای شکستهشده / نوسان ناموزون / سروتونین مقابل تستوسترون / مجری / طومار ندامت است طبع ما و…