از موسیقی موسیقی و تراژدی؟ یونانیان و موسیقی تراژدی؟ یونانیان و اثر هنری بدبینی؟ موفق ترین، زیباترین و رشک برانگیزترین مردمان، کسانی با تحسین برانگیزترین شیوه زندگی تا کنون – یونانیان؟ چطور چنین چیزی ممکن است؟ آیا از میان تمامی انسانها آنان به تراژدی نیازمند بودند؟ و حتی چیزی بیشتر – هنر؟ برای چه – هنر یونان؟
با تمام این تفاصیل، هر انسانی می تواند حدس بزند که این علامت سؤال بزرگ در باب ارزش هستی و وجود کجا قرار گرفته بود. آیا بدبینی ضرورتا نشانه ای از اضمحلال، ویرانی، بدبختی و غرایزی فرسوده و ناتوان است؟ آنچنان که هندیان بودند، و آنچنان که امروز با ظهور و بروزی تمام، ما مردمان مدرن اروپا هستیم؟ آیا بدبینی قدرت و توانایی هم وجود دارد؟ گرایشی فکری به سمت آنچه در هستی خود دشوار، دهشتناک، شرارت آمیز و چالش برانگیز است و از چیزی سالم، نشاطی سرریز کننده و هستی ای تماما پویا و سرزنده سر بر آورده؟ آیا شیوه ای برای رنج بردن از این تمامیت و سرشاری زندگی وجود دارد؟ شجاعت اغواکننده چشمان تیزبینی که در پی دشمنی هراسناک، دشمنی سزاوار و شایسته اند، تا در برابر آن بتوانند قدرت و توانایی خویش را بیازمایند و دریابند که «ترسیدن» را چه معنا و مفهوم است؟
اسطوره تراژیک برای یونانیان بهترین، قوی ترین و دلیر ترین دوره دقیقا متضمن چیست؟ آن پدیده عظیم و غول آسای دیونیسی چه؟ و آنچه از دل این بعد دیونیسی زاده شد – تراژدی – چه؟ و در مقابل، ما قرار است از آنچه تراژدی را
همچنان که از خود متن مشخص است، این بخش از کتاب چندین سال پس از انتشار نخست به آن الحاق گردید. نیچه بخش تلاشی برای تقل خود را سال ۱۸ به نگارش در آورد. متن اصلی که در میان سال های ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۱ نوشته شده است با بخش دیباچه ای بر ریچارد واگنر» شروع می شد که در نوشته حاضر بخش دوم کتاب را تشکیل می دهد * Worth تبرد وورت در آگوست ۱۸۷۰ روی داد که با شکست ارتش فرانسه از ارتش آلمان همراه بود. * Metz شهری در شمال فرانسه، مرکز ناحیه لورن و مرکز شهرستان موزل….