در این تحقیق، برخی نمادهای موجود در مثنوی مولوی معرفی شده، درباره هر یک توضیحات مختصری همراه با شواهد شعری ذکر گردیده است .نگارنده یادآور میشود “مولانا در ترسیم و بیان اندیشههای خود در موارد متعدد اسامی حیوانات، پرندگان و…را بدون اشاره به داستان و حکایت خاصی آورده است و اگر هم عناصر تصویری را از شاعران دیگر به وام گرفته است بدانها معنای تازهای بخشیده و خود این تصاویر تکراری که گاهی ریشه در باور اساطیری دارد به شعر او حرکت و حیات بیشتری میدهد .
بررسی این پژوهش به وضوح نشان میدهد که مولانا گاه از یک واژه دو معنای نمادین ضد و نقیض را افاده میکند که در یک جا بیانگر جنبه مثبت در جای دیگر همان واژه بیانگر جنبه منفی آن میباشد به همین سبب…سعی شده است هر واژه نمادین بنابه موقعیتی که در ادبیات پیدا میکند در گروه خاص خود جای داده شود .
“…طبقهبندی و گروه خاص هر یک از واژههای نمادین عبارتاند از :اجرام فلکی، اشخاص، اشیا، اندامها و جوارح، پرندگان، حشرات، حیوانات، جانوران، رنگها، زمانها، طعامها و آشامیدنیها، عناصر طبیعی، گلها و گیاهان، مکانها و جهتها .