رمان «مات پروانه» جایی است که تاریخ، جادو، فلسفه و معما در هم میآمیزند. از یک سو رمانی تاریخی است؛ مغولها پشت دروازه قونیه هستند و معینالدین پروانه، وزیر سلاجقه روم باید چارهای کند تا جلوی سقوط قونیه را بگیرد. از سوی دیگر، رمانی است فانتزی؛ یک دانشجوی پزشکی در زمان معاصر با مساله مرگ دست و پنجه نرم میکند و این دغدغه او را برخلاف منطق و عقلانیتش به دنیایی جادویی میکشاند. و از زاویهای دیگر، سیاستورزی پروانه و شکاف بین موافقان و مخالفان او بیش از آنکه انتظار داشته باشیم به روزگار خودمان تنه میزند. آیا پروانه سمت درست تاریخ ایستاده بود؟
رمان یک اثر نوشتاری صرف نیست. اثر هنری چندلایهای است که نه تنها زبان فارسی را بسته به ذات و نیاز متن، در سطحها، فرمها و زمانهای مختلف بازسازی کرده، بلکه تصویرگریهای مینیاتور و معماهای پنهان در جای جای کتاب، آن را مجموعهای چندوجهی، قابل کشف و بیبدیل ساخته است.
خواننده در این داستان غوطه میخورد، آن را میکاود، با وقایع آن گاه به عرش و گاه به فرش میرسد و در پایان انگار داستانی تازه در او جان میگیرد، و شاید مهرههای شطرنج را از نو میچیند.