امتیار بارز تذکره پیش رو نسبت به سایر تذکره ها که به معرفی شاعران و نویسندگان میپردازد، نشان دادن اهمیت زبان فارسی در شبه قاره هند در قرن سیزدهم به خصوص در حیدرآباد دکن، با وجود همه کثرت های فرهنگی و زبانی در آن منطقه است.
انشای کتاب به فارسی افغانی نوشته شده است که با زبان فارسی امروز خیلی فرق دارد و مؤلف بعضی اصطلاحات را بکار برده است که در ایران معمول نیست اما سبک وی ساده و زبان او سلیس و خالی از تصنع است.
این تذکره مشتمل بر ذکر ۲۳۰ شاعر معاصر مولف به ترتیب الفبا از روی حرف اول اسم یا تخلص شاعر است و چنانچه خودش در دیباچه کتاب توضیح داده است در این تذکره تنها ذکر شعرائی را آورده است که به چشم خود آنها را دیده و با آنها ملاقات کرده است و اکثر آنها هم بزم او بوده و به فارسی شعر میسروده اند. همچنین بعضی از آنها شاگرد مؤلف بودند.