با مقدمه ای از آلبر کامو/ مجموع ۲ داستان در یک کتاب
موضوع داستان خانه مردم درباره کارگرانی است که تصمیم می گیرند خانه ای به نام خانه مردم تشکیل دهند و مطالبات خود را از آن طریق مطرح کنند…
لویی گی یو یکی از نویسندگان پیشرو فرانسوی زبان در اوایل قرن بیستم میلادی بوده است. آلبر کامو او را ستایش بسیار کرده و بر چاپ های آخری یکی دو اثر گیو، مقدمه ای هم نوشته است.موضوع داستان خانه مردم درباره کارگرانی است که تصمیم می گیرند خانه ای به نام خانه مردم تشکیل دهند و مطالبات خود را از آن طریق مطرح کنند…
سرانجام پس از بدبختیهای بسیار و کلی سرو کله زدن با این و آن والدینم توانستند ساکن سه اتاق زیرشیروانی کوچکی بشوند که بیرون شهرقرار داشت . خوشبختانه این اتاقهای زیرشیروانی پراز نورو روشنایی بودند . دو تا از آنها که تقریباً آبرومندتربود رو به باغ استاداری بودند و از پنجره هایش می شد درختهای سربه فلک کشیده را دید .
مادر برای ما درباره ی خانه ی مردم صحبت می کرد. خانه ی مردم سالن بزرگی دارد که بچه ها می توانند در آنجا آواز بخوانند و بازی کنند و بزرگترها می توانند کنفرانس بدهند و مراسم جشن را برگزار کنند. سرم از شادی به دوران افتاد با خودم خیال می کردم که انقلاب همین است از شادی در پوست خود نمی گنجیدم و فریاد زدم: انقلاب! ….ک
مونیسم شعاری که بر پرچمش نوشته این است: “نان و بهداشت برای همه” است.با تعریفی که از بشر و بشریت می نماید و هدف و سمبلی که دارد چه توهین عظیمی به مقام انسانیت می نماید! و چه قدر ارزش و استعداد و منزلت انسان را پایین آورده بشریت را تحقیر می کند؟!
پیغمبران وجود انسان را به زمان ازل و مکان لایتناهی رسانده و عرض و طول زمین و آسمان ها را به بشر وعده داده اند. اینها او را به جدود پنجاه شصت سال عمر اسیر کرده فقط لقمه ی نان و جرعه آبی برایش پیش می آورند. حکایت حکایت همان دهاتی است که چون در عمرش غذایی بهتر از نان و شیره ندیده و با ارزش تر این کالاها در نظرش پیه بوده وقتی رفیقش از او می پرسد شاه با چه سر می تراشد و چه می خورد، می گوید لابد با شیره سر می تراشد و نان و پیه می خورد!!
از متن کتاب: سرانجام پس از بدبختیهای بسیار و کلی سرو کله زدن با این و آن والدینم توانستند ساکن سه اتاق زیرشیروانی کوچکی بشوند که بیرون شهرقرار داشت .
خوشبختانه این اتاقهای زیرشیروانی پراز نورو روشنایی بودند . دو تا از آنها که تقریباً آبرومندتربود رو به باغ استاداری بودند و از پنجره هایش می شد درختهای سربه فلک کشیده را دید .