یکی از مضامین محوری در ادبیات هدایت، تمرکز بر بدن معیوب، نقص جسمانی و تأثیر ویرانگر آن بر هویت فردی و پذیرش اجتماعی است. در جهان هدایت، بدن تنها یک ابزار برای زیستن نیست؛ بلکه محمل اصلی رنج، شرم و تمایز است. انسانهایی که از لحاظ جسمی «کامل» نیستند، در جامعهی هدایت محکوم به حاشیهنشینی و تبدیلشدن به موضوع ترحم یا تمسخر هستند. این نقص جسمانی، به مثابه یک ستم اجتماعی، فرد را از دایرهی تعاملات نرمال خارج میکند و او را به موجودی منفعل و منزوی بدل میسازد.
داستان «داود گوژپشت» یکی از نمونههای بارز این رویکرد است. داود، با ساختار فیزیکی ناقص خود، تجسم عینی طردشدگی است. بدن او نه تنها هویتی برای او تعریف میکند، بلکه حکم یک زندان را دارد که او را از جریان عادی زندگی بازمیدارد. هدایت با دقت وسواسگونهای، این وضعیت را به نمایش میگذارد، جایی که نقص جسمانی، جوهرهی وجودی شخصیت میشود و تمام تعاملات او با جهان پیرامون را شکل میدهد.