این شرح فارسی به قلمِ شاه داعی الی الله شیرازی، یکی از صوفیانِ قرنِ نهم ایرانی است که گرایشِ بسیاری به آرایِ مُحیالدّین بن عربی داشتهاست. این اثر که به «حاشیه شاه داعی بر مثنوی» نیز معروف است، آنگونه که محمّد نذیر رانجها، مصحّحِ آن، در مقدّمه نیز قید کرده، با نگاهی از دریچه مکتبِ ابنِ عربی به مثنوی نگریسته، به گونهای که در پارهای موارد، آرایِ این دو عارف با هم مخلوط گردیدهاست.
بسیاری از بیتها در این شرح، نیامده، توضیحی هم ندارند. همچنین گاه شارح فقط یک مصراع را تفسیر کردهاست. از آنجا که این شرح بیشتر برای فارسیدانانِ غیرِ فارسیزبانِ شبهقارّه هند و پاکستان نوشتهشده، توضیح برخی کلماتِ آسان و سَهل، اندکی ملالآور میشود.
مُصحّح در پایانِ هر دو جلد، فهرستها و نمایههای گستردهای تهیه کردهاست که کار مطالعه و پژوهش را آسان میکند. مطالعه این اثر بیشتر مناسبِ پژوهشگران است