عبارت مورد بحث در بخش «پیرزن و جوان» (Of the Old and the Young Woman) از بخش سوم «چنین گفت زرتشت» یافت می‌شود. در این بخش، زرتشت با پیرزنی روبرو می‌شود که نمادی از حکمت کهنه، محدودیت‌ها و محدودیت‌های اخلاقی قرن‌هاست. زرتشت در حین گفتگو با این پیرزن، جمله‌ای پررمز و راز را بیان می‌کند که اغلب مورد سوءتفاهم قرار گرفته است:

«به سراغ زن می‌روی؟ تازیانه‌ات را فراموش مکن!»

این جمله بلافاصله پس از توصیف «سخن گفتن طولانی» و «سخن ناگفتن» مطرح می‌شود. زرتشت سپس در ادامه می‌گوید: «و اگر سرانجام به درونت نگری، این حقیقت را هم به یاد داشته باش: «من به سراغ زن می‌روم، اما تازیانه‌ام را به همراه می‌برم.»» 

عبارت »به سراغ زن میروی؟ تازیانه ات را فراموش مکن!« در چارچوب فلسفه نیچه، یک دستورالعمل برای حفظ قاطعیت و انضباط در مواجهه با نیروهای گیج کننده و تعهدآور زندگی است. »زن« در اینجا نمادی از پتانسیلهای عظیم زندگی است که به سادگی میتواند فرد را به سمت سادگی، آسودگی، یا سقوط در اخلاق بردگی بکشاند. »تازیانه« نماد اراده ای است که اجازه نمیدهد این نیروها کنترل فرد را به دست بگیرند؛ این ابزار لازم برای شکل دهی خلاقانه و اعمال خود-تسلط است تا انسان بتواند با شجاعت به سوی ابرانسان گام بردارد.