در بستر روابط بین الملل و تاریخ ژئوپلیتیک ایران، مفهوم «ضربه» فراتر از تهاجم نظامی صرف است. این سند «ضربه» را به عنوان هرگونه اقدام، سیاست یا مداخله ای تعریف میکند که به طور معنادار و پایدار، تواناییهای استراتژیک، تمامیت ارضی، ساختار حکومتی، انسجام اجتماعی یا ظرفیت توسعه ملی یک کشور را تضعیف کند.
روسیه با وارد آوردن شکستهای سرزمینی در قرن نوزدهم، عمیقترین ضربات را به ایران وارد کرده است. این ضربات، ساختار سرزمینی ایران را برای همیشه تغییر دادند.
اسرائیل با استفاده از ابزارهای دقیق امنیتی، علمی و دیپلماتیک، فشاری مستمر و بسیار حیاتی بر آینده قدرت ایران وارد کرده است. در نهایت، این دو کنشگر اهداف متفاوتی داشته اند.