از مقدمه:
ایران در تاریخ معاصر چند بار صحنه دست گردانی میان نیروهای آزادی خواه و استبدادی بود. شهریور ۱۳۲۰ و رهایی ایران از زیر یوغ دیکتاتوری بیست ساله رضاشاهی، یکی از این فرصتهای مناسب تاریخی بود و این چنین شد که یک فرصت تاریخی دیگر نصیب ملت ستمدیده ایران شد.
مجموعه ی حوادث و اتفاقات جهانی از جمله پیشروی آدولف هیتلر به سوی آبهای گرم خلیج فارس، موجب شد که امپریالیسم اتحاد جماهیر شوروی از کشور ایران به عنوان پشت صحنه ی نبرد استفاده کند. به لحاظ وضع سیاسی داخلی اگرچه ایران هیچگاه مستعمره ی دولت بریتانیای کبیر نبود، اما در واقع این انگلیسیها بودند که درآوردن و بردن دولتها حرف آخر را می زدند و درباره شایستگی هر یک از وزیران نیز قبل از انتخاب او در کابینه به رایزنی می نشستند.
محمدرضا پهلوی، جوان بیست و دو ساله ی تربیت شده ی غرب نه به لحاظ شخصیت و نه به لحاظ شیوه های سیاسی سنتی و رایج از بازی های قدرت و دسته بندیهای سیاسی موجود در سطح نخبگان، چندان مطلع نبود. اما شاه بودن به او اجازه نمی داد تا فرصت ها را به راحتی از دست بدهد. او می بایست به سرعت آموزش می دید و به یک سیاست ورز آبدیده تبدیل می شد.

کشور در اشغال ارتش انگلیس، اتحاد جماهیر شوروی و آمریکا بود. دولت ها مستعجل بودند، آشوبهای گوناگون در نقاط مختلف ایران و منازعات عشایر با حکومت مرکزی و از همه مهمتر، افزایش فعالیت کمونیستها و آزاد شدن مارکسیست ها از بند زندانهای رضاخانی بار دیگر موضوع «امنیت» را برای مقامات انگلیسی حاکم بر ایران که حالا با یک رقیب تازه نفس دموکرات هم مواجه شده بودند در اولویت قرار داد…