این نمایشنامه با زبانی نمادین و استعاری به خشونت، استبداد و دگرگونی انسان در بستر تاریخ و قدرت می‌پردازد. اکبر یادگاری با فضاسازی تیره و دیالوگ‌محور، نقدی اجتماعی–تاریخی را در قالب درام ارائه می‌کند.

صحنه:
صبح سحر. وسط رودخانه تخته پاره ای با شاخه و رسن به جایی بسته شده که روی آب مانده. زنی بر آن خوابیده و مردی بسختی ریسمانی را که تخته پاره را بهم وصل کرده، می کشد تا به چوبی گره بزند. صدای سگی از دور.

صدا: عو ووووو. عو. عو وووو. عووو
(صدای مردانی که بر اسب می تازند و دور می شوند)
صدا: هو هو هو هو. مغول. هو هو هو هو. مغول.
هو هو هو هو. مغول. هو هو هو هو. مغول.
(مرد می ماند و به دور نگاه می کند)
مرد: باز راه افتادن مردم از مغول هراسان کنن.
زن: (از خواب می پرد می نشیند و جیغ کوتاهی می کشد) آاا.
مرد: چه شد؟
زن: (گلویش را گرفته) ها نفسم.
صدا: هو هو هو هو. مغول. هو هو هو هو. مغول.
مرد: چت شد؟
زن: نفسم، نفسم گرفت.
مرد: چرا؟
صدا: هو هو هو هو. مغول. هو هو هو هو. مغول.
زن: خفه شدم. هااااا.
مرد: خواب رفتی؟
زن: ها.
مرد: سوار از پی سوار رکاب می کشن. همه هول فرار افتادن. قیامتی شده.
زن: بختک افتاد روی سینه م…