«مثنویِ سرگذشتِ روان» پژوهشی است درباره جایگاه و مفهوم روان آدمی در اندیشه ایرانیان باستان. نگارنده با تکیه بر منابع اسطورهای، دینی و متون کهن، دیدگاه آریاییان نخستین، ایرانیان پیش از زرتشت و زرتشتیان را درباره روان، تن، مرگ، فناناپذیری و جاودانگی بررسی میکند.
کتاب مسیر معنوی روان را از زندگی زمینی تا جهان پس از مرگ دنبال میکند و با تحلیل روایتهایی چون سیر روان در بهشت و دوزخ در «ارداویرافنامه» و بررسی متون پهلوی، تصویری منسجم از سرگذشت روان در سنت فکری ایران باستان ارائه میدهد.
این اثر تلاشی است برای فهم پیوند اسطوره، دین و انسانشناسی در نگرش ایرانیان کهن به روان و سرنوشت آن.