«حاجی آقا» یکی از صریح ترین و گزنده ترین آثار صادق هدایت در نقد اجتماعی است. این اثر با استفاده از تکنیکهای مدرن روایی، شخصیت اصلی را نه به عنوان یک فرد منحصر به فرد، بلکه به عنوان نمادی از ریاکاری ساختاری در جامعه معرفی میکند. حاجی آقا قهرمانی نیست که ما با او همدلی کنیم؛ او ضدقهرمانی است که هدایت ما را مجبور میکند تا در لایهه ای پنهان افکارش، تصویری از خودمان یا جامعه اطرافمان را بیابیم.