میدانیم که حافظ بارها در اشعار خویش دست برده، همه یا قسمتی از ابیات و غزل ها را تغییر داده و هر صورتی از انها در فواصل مختلف، کم و بیش میان مردم منتشر شده است.
پس پیداست که حافظ اشعار خویش را از روی متنی مکتوب حک و اصلاح می کرده و معقول نمی نماید که این همه تجدیدنظر متکی بر حافظه بوده باشد. از آن سوی چنین می نماید که قصد شاعر از این کار گاه تجدیدنظر در صورت شعر یعنی لفظ و زبان بوده، و گاه می خواسته معنی را تغییر دهد یا اصلا دگرگون کند…….
نسخه حاضر در میان انبوه دست نوشته های این دیوان، فعلا کهن ترین متن شناخته شده و نسبتا کامل است.