سفرنامه ناصرخسرو، نخستین اثر موجود از آثار منثور ناصر خسرو است. این کتاب شرح سفر هفت ساله مولف است به بلاد روم و مصر و حجاز و بین النهرین که طی آن چهار بار زیارت خانه خدا کرده، از شهرها و قراء و دیه های بسیاری گذشته، مراکز عمده تمدن اسلامی و عمارات و ابنیه تاریخی و مذهبی بسیاری را دیده و با زندگی اقوام گوناگون و طرز معیشت آنان آشنا شده و به دیدار رجال تاریخی و فرهنگی و سیاسی متعددی نایل شده است.
زبان مولف، با همه اشتمال بر واژه ها و ترکیباتی کهنه، بس روشن و ساده است و نمونه درخشانی از نثر نغز و خالی از حشو و پاکیزه فارسی به شمار می رود. نویسنده ضمن وصف عمارات و ابنیه و مساجد و مشاهد و اصطلاحات معتبری به کار برده که در زمینه معماری و شهرسازی منبع فیاضی در علاقمندان می گذارد.