شعلٔه طور در مقایسه با آثار تاریخی تر زرینکوب مانند »دو قرن سکوت« یا »نظری به تاریخ ایران«، رویکردی وجودیتر و عمیقتر دارد. این کتاب کمتر به سیر تاریخی عرفان میپردازد و بیشتر متمرکز بر تجربٔه عرفانی به مثابٔه یک فرآیند درونی و فراگیر است. این اثر نقطٔه تلاقی نگاه تاریخی زرینکوب با درک شهودی او از مفاهیم هستی شناختی عرفان است.
مسئلٔه اصلی کتاب، پاسخ به این پرسش اساسی است که »تجربٔه عرفانی چیست و عارف چگونه به معرفت مطلق دست مییابد؟ زرینکوب در این جستجو تلاش میکند تا عرفان را از ساحت افسانه و امور خارق العاده جدا سازد و آن را به عنوان یک مسیر عقلانی–عاشقانه برای دستیابی به حقیقت نهایی معرفی کند. هدف نهایی، تبیین این نکته است که چگونه انسان میتواند از طریق سلوک و سوختن در آتش عشق الهی، به مقام فنا و اتصال دست یابد.