تجربه کمونیسم در قرن بیستم درسی تاریخی درباره مرزهای توانایی دولت در برنامه ریزی و مدیریت منابع، و همچنین درباره اهمیت آزادیهای سیاسی و اقتصادی است. هرچند ایده آل نهایی مارکس (جامعه ای بی طبقه) ممکن است از نظر اخلاقی جذاب باشد، اما روشهای مورد استفاده برای رسیدن به آن، یعنی حذف مالکیت خصوصی و اعمال حاکمیت مطلق حزبی، به نتایج وارونه منجر شد: استبداد به جای آزادی، و فقر ساختاری به جای فراوانی. شکست کمونیسم، شکست یک روش بود که برای تحقق یک هدف آرمانی انتخاب شد.