اساس این کتاب بر پایهٔ این فرضیه است که بسیاری از تکنولوژیهای تمدنهای باستانی و ادیان برگرفته از مسافران فضایی هستند که به نام خدایان پذیرفته شدهاند. به عبارت دیگر، کلمه «خدایان» که در کتابهای باستانی و تورات آمده، درواقع موجودات فرازمینی هستند که انسانهای آن دوران به آنها «خدایان» میگفتند. در این کتاب، نویسنده به بررسی آثار و نشانههای باقیمانده از مسافران فضایی در میان آثار تاریخی و باستانی و عهد عتیق میپردازد. آیا این قابل قبول است که ما انسانهای قرن بیستم تنها موجودات زنده جهان هستیم؟ و به دلیل آنکه یک نمونه وجود انسان مانند که بکرات دیگر تعلق داشته باشد در موزه های ما وجود ندارد این اصل را بپذیریم؟ این عقیده که زمین ما دراین کیهان پرستاره تنها کره ایست که ...