کتاب «فراسوی نیک و بد: پیش درآمدی بر فلسفه ای آینده» (1886)، نقطه عطفی حیاتی در مسیر فکری نیچه است. این کتاب را میتوان پلی میان آثار اولیه او (مانند «زایش تراژدی») و آثار متأخر و رادیکالتر (مانند «تبارشناسی اخلاق» و «اراده معطوف به قدرت») دانست
«فراسوی نیک و بد» فراخوانی برای رهایی از اخلاق و فلسفه هایی است که زندگی را تضعیف میکنند. نیچه در این کتاب با یک ابزار روانشناسانه و تاریخی به ریشه های اخلاق سنتی حمله می کند و نشان میدهد که مفاهیم «خیر» و «شر» مطلقی که ما پذیرفته ایم، صرفا برای اعمال قدرت توسط گروههای خاصی در تاریخ بوده اند (اغلب بردگان یا ضعیفان).
پیام اصلی این است که ما باید از مرحله منفعل اخلاق (نیک و بد) عبور کنیم و وارد مرحله فعال خلق ارزشها شویم. ما باید از «فلسفه عقاید» (که ادعای حقیقت مطلق دارد) به سمت «فلسفه آینده» که بر اساس اراده معطوف به قدرت و چشم اندازگرایی بنا شده، حرکت کنیم.