سارتر اغلب به عنوان چهره اصلی اگزیستانسیالیسم الحادی شناخته میشود. اگرچه ریشه های این جنبش به متفکرانی مانند کیرکگور و نیچه بازمیگردد و تأثیرات مهمی از هایدگر و مرلوپونتی پذیرفته است، اما سارتر با نگارش «هستی و نیستی» (۳۴۹۱) و سخنرانی مشهورش «اگزیستانسیالیسم یعنی انسان» (۶۴۹۱)، این مکتب را به گفتمان عمومی آورد و تفسیر خاص خود از آن را تثبیت کرد: «وجود مقدم بر ماهیت است».