این حکیم تألیفات بسیار باارزش و متعددی به‌زبان فارسی دارد که مهمترین آنها عبارتند از:
1- میزان الطب مشتمل بر سه مقاله که در دو مقاله اول به‌اختصار اخلاط اربعه و معدلات و منضجات آن‌ها ذکر شده و مقاله سوم که بخش اصلی کتاب است شامل یک‌دوره بیماری‌ها همراه با علاج آن‌ها می‌باشد. این کتاب به‌خاطر اختصار و زبان ساده‌اش به‌عنوان اولین کتاب درسی حوزه‌های طبی هند و پاکستان شناخته شد.

2- طب اکبری، دوره کاملی از علم‌الامراض که ترجمه‌ای از کتاب ارزشمند «شرح اسباب و علامات» نفیس بن عوض کرمانی ست که با حذف مباحث فلسفی و افزوده‌هایی از کتاب‌های دیگر در دو مجلد به سال (1112ه.ق) آن‌را به انجام رسانیده است. کتاب حاضرجلد یکم این کتاب است که در دوازده «باب» و هر باب مشتمل بر چند «فصل» و «قسم» می‌باشد. این کتاب در ایران و هند و پاکستان بارها چاپ سنگی شده بود.

3 - مفرح القلوب، شرح جامعی ست بر قانونچه در پنج مقاله که به پادشاه وقت سلطان محمد فرخ سیر اهدا شده است. همین کتاب با عنوان اکسیر القلوب توسط حکیم مولوی نور کریم به زبان اردو ترجمه شده است.

4 - قرابادین قادری در دانش داروسازی و تراکیب ادویه که در سال 1126 ظاهراً به‌عنوان آخرین تألیف طبی مؤلف بوده و به‌نام مرادش عبد‌القادر گیلانی نامیده شده است.

سایر تألیفات این حکیم دانشمند حدود الامراض، مجربات اکبری، مجربات هندی و طب النبی می‌باشد.