کتاب عبرتُ‌الغافلین نوشته محمد رفیع سودا دهلوی از آثار اخلاقی–تعلیمی در سنت نثر دینی فارسیِ شبه‌قاره هند است که با هدف پندآموزی، بیدار کردن غافلان و یادآوری ناپایداری دنیا نوشته شده است. نویسنده در این کتاب با تکیه بر آیات قرآن، احادیث، حکایات تاریخی و داستان‌های تمثیلی، به موضوعاتی مانند فریبندگی دنیا، غفلت انسان از مرگ و آخرت، عاقبت تکبر، حرص، ظلم و دلبستگی افراطی به مال و مقام می‌پردازد.
نثر کتاب ساده، مستقیم و خطابی است و مخاطب عام را در نظر دارد. «عبرت» در این اثر به‌عنوان ابزار اصلی تربیت اخلاقی به کار می‌رود و حکایت‌ها غالباً برای نشان دادن سرنوشت افراد غافل یا ستمگر نقل می‌شوند. فضای فکری کتاب در چارچوب اخلاق اسلامی و اندرزهای رایج در متون وعظ و نصیحت دوره متاخر قرار می‌گیرد و از نظر محتوا با آثاری چون نصیحت‌نامه‌ها و کتاب‌های زهد و موعظه هم‌خانواده است. محور اصلی کتاب هشدار اخلاقی و بیدار کردن وجدان دینی مخاطب از طریق حکایت و استناد دینی است.