اَوِسْتا، نام کلی مجموعه کهنترین نوشتار و سرودههای ایرانیان است که در واقع دانشنامه ایرانیان بوده و در روزگار باستان 21 نسک (کتاب) داشت بر روی هم اوستا را میتوان به معنی «آگاهینامه» یا «دانشنامه» دانست که آن را مرجع نامه نیز مینامند. نویسنده این کتاب، خاورشناسی فرانسوی است که در این اثر، اطلاعاتی راجع به مسائل اجتماعی و فکری ایران باستان به ویژه آیین زردشت در زمان اشکانیان و ساسانیان، همچنین تحقیقاتی در باب اوستا به دست میدهد. مباحث اصلی کتاب بدین قرار است: تاریخچه تحقیقات راجع به کتاب زردشت، جزوات باقیمانده اوستا در حال حاضر، جزوات اوستا در کتاب دینکرد، اوستا در زمان ساسانیان، اوستا در زمان اشکانیان، عنصر خارجی در جزوات اوستا، عقایداولیه در آیین مزدیسنا، متون قدیم و جدید در جزوات اوستا. در بخش دوم کتاب، ترجمه گاتاها آورده شده است.