برگرفته از متن کتاب:
- آه...
- آآآآه...
- آآآآآه... رحم کنید! محض رضای خدا! به خاطر پیغمبر رحم کنید!
محکوم که بازوان او را محکم به میز شکنجه بسته بودند و بر اثر یکساعت فریاد زدن، صدایش دورگه شده بود، خاموش گشت. مردی که بالای سر محکوم ایستاده بود کمی به سوی او خم شد و گفت:
- تو به خودت رحم نمی کنی. از ما چه انتظاری داری؟ بگو! اعتراف کن تا نجات بیابی.
محکوم جواب نداد و حال جواب دادن نیز نداشت. سنگ بزرگی که با قرقره ها از سقف آویزان بود، با تمام سنگینی خود به روی سینه او فشرده میشد...