خشم یک غریزه طبیعی انسانی با هدف حفظ حیات و تداوم زندگی است که نظیر سایر غرایز انسانی هنگامی‌که به صورت غیرقابل کنترل، نامتوازن و نابجا بروز کند، نتایج منفی جبران ناپذیری بر سلامت روحی-روانی و جسمی ما خواهد گذاشت. همه ما روزانه شاهد عصبانیت، پرخاشگری و خشونت در خیابان‌های شهرمان، در محیط کارمان، در خانه، در مدرسه، در زمین‌های ورزشی و … هستیم، پرخاشگری و خشونت‌هایی که به صورت کلامی، رفتاری و یا فیزیکی خود را نمایان می‌سازند. اگر روزی شانس بیاوریم و خودمان مستقیم شاهد نوعی از پرخاشگری و خشونت نباشیم، رسانه‌ها بیکار ننشته و در صفحات حوادث خودشان یا در بخش‌های خبری اجتماعی به نحوی وجود خشونت در جامعه را به ما یادآوری می‌کنند. خشونت‌های جاری در زندگی روزمره ما باید بیش از هر چیز به عنوان یک نشانه دیده شوند. دلایل متعددی می‌توانند منجر به خشونت بیمار گونه شوند که ریشه در مشکلات فرد، ارتباطات وی با جامعه، عوامل محیطی، عوامل اقتصادی، عوامل ژنتیکی و … دارند.