برای اثبات هر جنایت دو نوع مدرک و دلیل موجود است: شهادات و عاملات
امروزه کاملا ثابت و مبرهن گشته که شهادات یک نوع دلیل و مدرک کاملا محقق و مسلمی نیست. نه این باشد که شهود فاقد صداقت و درستی بوده و گفتار خود را نخواهند با حقیقت و راستی مطابقت دهند ولی چون ندرتا ممکن است حوادث مهمه و قابل ملاحظه را مشاهده نموده و بر فرض دیدن هم کاملا در ذهنشان نقش بسته و در خاطرشان باقی بماند، همواره حقیقت قضایای اتفاقیه مخفی و مستور می ماند. مخصوصا خیلی مشکل است که از یک نفر شاهد بتوان علائم و آثار مشخصه شخصی را که مورد شهادت واقع می شود، تحصیل نمود و در صورتیکه مدتی از حادثه اتفاقیه گذشته باشد، ساعت و مخصوصا تاریخ وقوع آن را تعیین نمود. از طرف دیگر پیدا کردن و به سخن درآوردن شهودی که شهادتشان موثر و مفید است، همیشه امکان پذیر نمی باشد..