مقدمه:
امروزه گسترش فناوریهای نوین و به تبع چالشهای حقوقی آنها سازگارسازی مقررات با این حوزه را می طلبد.
از جمله این موارد فناوری هوش مصنوعی است. انتخاب سازکار مشخص و منسجم مسئولیت مدنی برای هوش مصنوعی به لحاظ اجتماعی و اقتصادی حائز اهمیت است. قوانین ملی رویکردهای متفاوتی برای سازگاری با چالشهای هوش مصنوعی دارند. در خصوص مبنای مسئولیت هوش مصنوعی، به طور کلی در اغلب مقررات اتحادیه اروپا مسئولیت مبتنی بر تقصیر به مثابه اصل پیشبینی شده است، از جمله اینکه ممکن است یک ربات زیانهایی را به اشخاص و اموال وارد کند. رباتهای خودمختار به خصوص به دلیل نرم افزارهای خاصی که در آنها وجود دارد می توانند فعالیتهای مختلفی را بدون کنترل انسانی انجام دهند. بررسی مسئولیت حقوقی مربوط به زیانهای وارده شده توسط ربات نسبت به زیان وارده از سوی انسان دشواری بیشتری دارد و این مسئله منجر گردیده است ما به مطالعه و مسئولیت مدنی ناشی از استفاده از هوش مصنوعی در حقوق ایران و کشورهای اتحادیه اروپا می پردازد.