سیاست های زیست محیطی عمدتا قربانی تلاشها برای رفع فقر و توسعه صنعتی و اقتصادی شده اند که در عمل ضمن از بین بردن منابع و ذخایر طبیعی، آثار مصیبت باری را برای همه ایرانیان به ویژه گروههای کم بضاعت در پی داشته است. فرسایش شدید خاک، کاهش قابل توجه سطح سفره های آب زیرزمینی، آلودگی هوا در کلان شهرها و کاهش گونه های جانوری مختلف و خطر انقراض آنها از جمله سیاست های زیانبار ضد محیط زیستی در کشورمان بوده است. در حالیکه مشابه این وضعیت نگران کننده در برخی دیگر از نقاط جهان نیز مشاهده می شود، پروفسور محمد یونس، استاد برجسته اقتصاد و برنده نوبل صلح در سال 2006، رویای بزرگ "جهانی با سه صفر" را مطرح کرد و می گوید می توان به آن دست یافت:
فقط صفر، بیکاری صفر، سرجمع کربن صفر
او برخلاف بسیاری از اقتصاددانان که در کلاسهای درس و با نمودارهای گوناگون ریاضی، جلوه ای ساده شده از علم اقتصاد بر پایه انتخابها و خواسته های فردی را ارائه داده و معتقدند تنها بر تکیه بر سود شخصی می توان اقتصاد توسعه یافته و مترقی را بنا نهاد، کوشیده است مسائل و راه حل ها را از زاویه دیگری نگریسته و سیاست های اقتصادی انسانی تری را پیشنهاد می کند:
شکل گیری کسب و کارهای اجتماعی که هدفشان حداکثرسازی سودِ نه یک فرد که کلیت جامعه است...