این مطالعه با هدف آسیب شناسی و ارزیابی میزان تحقق احکام قانون برنامه ششم توسعه در حوزه امور حمایتی و آسیبهای اجتماعی مندرج در ماده ۸۰ انجام شده است. اتخاذ رویکرد واقع گرایی انتقادی در این پژوهش کمک کرد که تصویر روشنی از میزان تحقق احکام برنامه و دلایل عدم تحقق برنامه با اتکا به نظر ۲۰ مشارکت کننده در پژوهش و ۲جلسه بحث گروهی ارائه شود. برای صورت بندی یافته های تحقیق از سه مرحله کدگذاری استفاده شده است که در مرحله اول ۲۱۰ کد از متون مصاحبه ها استخراج شده و در مرحله دوم با تجمیع و دسته بندی آنها ۲۴ مفهوم و در نهایت ۷ مقوله به عنوان مهمترین دلایل عدم تحقق احکام قانون برنامه ششم توسعه برشمرده شد. نتایج این مطالعه نشان داد که علیرغم تلاشهای دستگاههای متولی حوزه حمایت اجتماعی، توفیق چندانی در اجرای احکام قانون برنامه حاصل نشده است و بیشتر از همه تداوم رویه های حمایتی پیشین مبنای عمل دستگاههای متولی بوده است و کمتر طرح خلاقانه و نوآورانه حمایتی در دستور کار بوده است. گویی فرآیندها و رویه های اداری و برگزاری جلسات متعدد و گزارشهای پژوهشی بر نتایج و نیات تدوین قانون، اولویت داشته است.