این نامه یکی از نامه های امام محمد غزالی طوسی ست که به یکی از فرمانروایان روزگار خود در پند و اندرز و راه و رسم دین مقدس اسلام نگاشته است. برای بیماران دین در تاثیر چون تریاق اعظم است.

از متن کتاب:
اما بعد بدان و آگاه باش ای عزیز روزگار که حال تو از دو حد بیرون نیست؛ یا آن است که زمره گروندگان و معتقدان به خدا و ملائکه و رسولی و ترا یقین است به کلام خدا و رسول خدا از بیان موت و قبر و بعث و حشر و حساب و کتاب و عذاب و عقاب و غیر ذالکريال یا اینکه از زمره منکران و ناگروندگانی و ترا یقین آن است که آنچه که کلام خدا به آن ناطق است و رسول خدا را به آن فرستاده اند همه دروغ و کذب است. نه حشر است و نه حساب، نه ثواب و نه عقاب. اتفاق که از انبیا و اولیا و علما و صلحا امت محمد (ص) واقع شده است برخلاف واقع شده و همه دروغ گفته اند و کار ایشان عبث است و همه بر سر ضلالت بوده اند. ای عزیز اگر در زمره ثانی که به خدا و رسول خدا و فرموده ایشان کافری، مرا با تو هیچ کار نیست و جای سخن با تو نمانده است. سخن من از سخن خدا و رسول بالاتر نیست...