در تالار اندیشهها حدفاصل ایدهها و زبانند. اندیشهها با منطق و نفوذ ایدهها آشکار میشوند و در موقعیت زبان حالات غیرمفهومی پیدا میکنند. ایدهها در ذهن خانه میکنند و اندیشهها متعلقی در ورای ذهن دارند. از طرفی اندیشهها ویژگی حسی و ذهنی دارند و ایدهها از مواهب عقلی برخوردار میباشند. با این حال ایدهها به محک ایدههای بنیادین سنجیده میشوند و فهم هر ایده به واسطه ایده دیگر در تناسب با ذهن به دست میآید. تالار فتح اندیشه در خانه آگاهی و گواهی است. ذهن با تالار امکان شناوری میآموزد تا در دریای بیکران به شناگری بپردازد. تالار حاصل کشمکشهای ذهن و مغز است. اندیشه تالار نه ذهنی که تجمیع چرخش ذهن و مغز است. تالار کتابی برای خواندن و تفکر است. در این کتاب اندیشهها در کنار هم قرار میگیرند تا ساختمان آگاهی و گواهی ساخته شود. تالار طرحی ناتمام از فلسفه تمام و بنیادی در تمامیت راه است. این فلسفه به گشایش تفکر و خردمندی انسان کمک میکند و راهی نو برای احراز تفکر خلاق در ساختهای نحوی، منطقی و فکری ارائه میدهد. در تالار چیز بیهودهای وجود ندارد و هر چیزی براساس منظق فهمپذیری ظرفیت تفکرپذیری دارد و با این اصل فلسفه اصیل نه در پایان راه که در آغاز تفکر و خردمندی است.