از مقدمه کتاب:
سالهاست این موضوع فکر مرا به خود مشغول کرده است.هرگاه در جمع دوستان مطرح می شد همگی از سر افسوس آه بلندی می کشیدند. منظور این نیست که پس از انقلاب 22 بهمن 1357 بعضی هنرمندان در داخل ایران کم کار کردند یا به آنها پروانه کار داده نشد و برخی ناگزیر تن به مهاجرتی ناخواسته دادند و به اصطلاح به این سوی آب آمدند و دست به انجام کارهایی زدند که اغلب در حدشان نبود؛ منظور چهره هایی هستند که فعالیت هنریشان در همان تاریخ برای همیشه متوقف ماند و به چهره هایی ممنوع بدل شدند.
من سن متوسط آنها را بین 40 تا 55 سال گرفته ام. یعنی زمان پختگی فکری و هنری و آشکار شدن جذابیت های پنهان آدمی. همان زمان که پیدا شدن چند تار موی سپید حکایتگر تجربه های بسیار است. زمانیکه می شود بهتر خلق کرد، بهتر نوشت، بهتر خواند، بهتر بازی کرد و بهتر ساخت...