از متن کتاب:
تنها معدودی از کارگردانها مالک استعدادی دریافتی هستند - یعنی استعدادی برای متبلور کردن هر فیلمی که می سازند به صورت یک دریافت سینمایی. این مهارتی است بسیار فراسوی فیلم برداری صرف یک فیلمنامه می رود، فیلمنامه به خودی خود هر اندازه که می خواهد سینمایی باشد. فراسوی نیاز به یافتن یک موضوع خوب، یک داستان جذاب، یا یک زمینه خارق العاده که بر آن بسازد می رود. اساسا این استعدادی است برای ساختن شکلی که بینش سازنده را به شیوه ای نامنتظر نمایشگر می کند. غالبا شیوه ای که پس از پایان نهایی فیلم به نظر می رسد تنها شیوه ممکن بوده. این استعداد دریافتی است که بیش از هر چیز دیگر استنلی کوبریک را متمایز می کند.
اما گفتن این فقط بیان دوباره پرسشی است که این کتاب در پی پاسخ آن است: چیزی که کوبریک آن را آن گونه کارگردانی می کند که هست؟ این حتی کار را دشوارتر می کند. چون تقریبا هر فیلمی که کوبریک کارگردانی کرده دربرگیرنده ساختن دریافتی نو بوده. او فیلمسازی است که در برابر رویکرد مرسوم انتقادی که سعی می کند مایه های به شدت پیوسته را در اثر یک کارگردان بازشناسد، پایداری می کند...