از مقدمه کتاب:
کشور ما مملکتی فلاحتی است و در حدود هشتاد درصد مردم آن به امر زراعت اشتغال دارند. جمعیت کشور رو به تزاید و سالیانه بیش از چهارصد و پنجاه هزار نفر به تعداد آن افزوده می شود. حداقل انتظاری که از زارعین داریم این است که خوراک خود و اهالی شهر را تامین و نگذارند انواع محصولات کشاورزی از خارج وارد شود. اینکه فوقا نوشتیم کشور ایران زارعتی است، مقصود این است که اکثریت مردم آن زارع و از طریق فلاحت ارتزاق می نمایند. و الا از لحاظ منابع طبیعی فلاحتی، کشور ما زیاد غنی نیست. در اغلب نقاط مملکت میزان نزول باران بسیار کم و اراضی خشک و صحراهای سوزان زیاد است. رودخانه هایی که آب آن به مصرف امور کشاورزی برسد قلیل و نسبت به وسعت خاک مملکت ناچیز است...