از مقدمه کتاب:
در سال های اختناق، در سالهایی که همگان از ابراز عقاید خود هراس داشتند و همواره سعیشان بر این بود که حرف های خود را به گونه یی بر زبان آورند، تا «زبان سرخ ... سر سبز را بر باد ندهد!» مردم برای زورمندان خودکامه، مضمونهایی ساختند و در قالب لطیفه ها، تنها برای آشنایان و خویشاوندان مورد اعتماد خود بازگو می کردند و برای چند لحظه یی می خندیدند، آن هم در خفا! زیرا در نیم قرن گذشته، حتی آزادانه خندیدن نیز، جرمی بزرگ محسوب می شد. بسیار و بی شمار بوده اند لطیفه پردازانی که نفرت و درد خود را به زیور طنز آراسته و بیان کرده اند و بعد به بند کشیده شده اند، شکنجه دیده اند و ای بسا جان خود را از دست داده اند.
به هیچ وجه اغراقی در کار نیست. لطیفه سازان و طنز پردازان توسط عمال رژیم فاسد سابق دستگیر می شدند. اما دستگیر کنندگان شکنجه گر، همان لطایف را در محافل آن چنانی! - در محافل عیش و نوش، مواد مخدر، مشروبات الکلی، زنهای برهنه و انحرافات جنسی – برای دولتمندان به اصطلاح سیاست پیشه تعریف می کردند هم خنده آنان را موجب می شدند و هم انعامی به خاطر خوش رقصیهایشان دریافت می داشتند...