هدف از تالیف این کتاب:
۱. این تنها اشیاء عتیقه و آثار باستانی نیست که بایدحفظ و حراست شود بلکه مهم تر از آن حفظ و نگهداری سنت ها آداب و رسوم ملل و اقوام است.
۲. فرهنگ ورزش باستانی نشات گرفته از فرهنگ آباء و اجدادی و آمیخته با اعتقادات ملی ماست پس باید در زنده نگهداشتن آن همواره کوشا بود تا شناسنامه رفتاری ما همیشه معلوم باشد.
۳. نام مردان این سلک و پیشه کماکان باید زنده بماند. از کارهای سترگ آنان و خلق و خوی نیکشان یاد شود تا نوباوگان جامعه ما بدانند و از این اسلاف درستکار عبرت کنشی و رفتاری بگیرند.
۴. با زبان ریاضی اگر بگوییم عدد (یک) به مثابه ظرفی خالی است که به خودی خود ارزشی ندارد. ولی میتواند از ارزشهای بسیار والا برخوردار باشد. حال یک رقم صفر جلوی آن قرار می دهیم رقم (۱۰) به دسن می آید.یهنی ارزش عدد (یک) ده برابر افزایش می یابد. هر فرد نیز به مثابه همان عدد (یک) و ارزشها و سازه های فرهنگی هر جامعه نیز همانند ارقام صفر می باشد پس اگر وجود خود را از ارزشها و فاکتورهای فرهنگی اجتماع خویش تهی سازیم درست مثل همان ظرف خالی وجود ما تهی می شود. بنابراین نباید چنین اندیشه ای برای مردم خوبمان پیش بیاید که در عصر اتم دیگر نیازی به ارزشهای گذشته و حال جامعه خود دربین نیست و ناگزیر باید به آداب و رسوم سایر اقوام و ملل متمسک شد. که این عین زیان و فاجعه بزرگ و نابخشودنی فرهنگی به شمار می رود. یک فرد ایرانی باید الگویی از مجموعه ارزشها و رفتارهای مطابق موازین جامعه خویش باشد، در راه تکامل و ترقی آن بکوشد تا به صورت موجودی ایستا و غیر پویا در نیاید. مسخ نشود، مات و متحیر نشود و آنی از تکاپو و حرکت بازنماند.