تاریخ نگارستان، نوشته احمد بن محمد غفارى کاشانى، تصحیح مرتضى مدرس گیلانى این کتاب، در بر دارنده تاریخى فارسى، آمیخته با داستان ها و حکایت هاى کمیاب تاریخ اسلام و ایران به شمار مى آید که در ٩۵٩ هجرى به نام شاه طهماسب اول صفوى نوشته شده است. انگیزه وى را از نوشتن تاریخ نگارستان، جستجوى علت هاى فراز و فرود سلسله ها با توجه به رویدادها و روایت هاى تاریخى روزگار آنها مى توان دانست. نویسنده این کتاب که خود مردى شاعر و خطاط و مترسلى توانا بود، در دستگاه سام میرزا صاحب تحفه سامى و فرزند شاه اسماعیل مىزیست و در دو کتاب تاریخى اش؛ یعنى تاریخ نگارستان و تاریخ جهان آرا، مطالبى فشرده و پرداخته در باره نقاشان و خطاطان نوشت.
نثر کتاب، مانند گلستان سعدى، ادبى و به نظم (شعر) آمیخته است. مؤلف با زبانى شیوا، رسا و چکیده گو، تاریخ دَه قرن هجرى را باز مى گوید. لغات مغولى در کتاب به کار رفته، اما مصحح، واژگان نامأنوس آن را حذف کرده است. مصحح این اثر، از خو کردن نویسنده به آوردن واژگان ناآشنا و درازنویسى خبر مى دهد و به انگیزه بهره گیرى بیشتر مردم از آن، به حذف کلمه هاى گزاف و واژه هاى زاید دست مىگشاید.
تاریخ نگارستان، شرح کوتاهى از زندگى پیامبر گرامى اسلام (ص) و حضرت على (ع) و فرزندان و کرامات ایشان را در بر دارد و با گزارش در باره رویدادها در زمانه خلفاى اموى و عباسى و سلسله شاهان ایرانى، حکایات و روایاتى از امیران، سرداران، نامداران علم و ادب و حتى توده، آورده و داستان هایى از شاهنامه فردوسى و حکایت هایى در باره اسکندر مقدونى و لقمان نیز باز گفته است.