از مقدمه مولف:
دو هزار و پانصد سال سلطنت، دو هزار و پانصد سال افتخار، دو هزار و پانصد سال عظمت و جلال. آری تاریخ کهن سرزمین ما در این چند کلمه خلاصه می شود؛ در کلمات افتخار، عظمت و جلال. سرزمینی کهن با تاریخی پرشکوه که همواره در صلح و صفا به سر برده و پیشاهنگ غالب امور بوده است. آنگاه که نیشتر به بطن زمین زده شد و اسرار نهفته در دل خاک برون آمد، آنگاه که آثار باستانی سرزمین ما کشف شدند، نگینی بر تارک تاریخ نشست و آنهمه اسرار و زیبایی و عظمت که زمین در دل خود پنهان کرده بود، به یکباره آشکار شد و همگان را اعم از دوست و دشمن غرق در ستایش و حیرت نمود. برخود می بالیم که سرزمین ما صاحب کهن ترین دین بشری بوده و آنزمان که دیگر اقلیم ها در بربریت و توحش به سر می بردند، یکتاپرستی آیین اجداد ما بوده است و این خود نشانه تمدن و پرهیز از هرگونه پلیدی بود. گفتار نیک، پندار نیک و کردار نیک زمانی شعار پیشینیان ما بوده که دیگران بت های سنگین و رزین را می پرستیدند، گاو و حیوانات دیگر را پرستش می کردند و ما که دو هزار و پانصد سال پیشتر از این دارای چنان تمدن و آئینی بوده ایم، ما که آئینی برتر، صنعتی بالاتر و هنری پیشرفته تر از سایرین داشته ایم، دو هزار و پانصد سال غرق در افتخار بوده ایم.