مبنای هر زبان بر روی اصول و قواعد مخصوصی است که اهل زبان در محاورات خود از روی قریحه و بی آنکه خود متوجه باشند عموما رعایت می کنند. در پاره ای از زبانها این اصول مدون ساخته و دستوری برای آن به وجود آورده اند ولی در بعض دیگر چنین اقدامی نشده است. فرق این دو به اعتبار نتیجه آن است که اگر زبانی دارای قواعد مدون و منظمی باشد می توان آن را به آسانی فراگرفت و متاسفانه زبان فارسی از این قسم جداست و با وجود تلاش و تالیفات و ترجمه های بسیار در این زمینه هنوز نواقص زبان رفع نشده است. دکتر عبدالرسول خیامپور (1358 - 1277ش) در کتاب دستور زبان فارسی خود معتقد بود که در نوشتن هر دستور زبانی نباید به اصول و قواعدی که دیگران گفته و نوشته اند پایبند بود، بلکه باید توجه را به خود زبان معطوف داشت وگرنه امکان اشتباه است.