کسانی که در نوشته های خود پیوسته مرتکب غلطهای فاحش املایی می شوند، خود از این عیب غافلند، آنان آنقدر فاقد ذوق هستند که در صدد بر طرف کردن این عیب نیستند. جا دارد در این مورد به نوشته مرحوم عباس اقبال اکتفا کنیم وی نوشته است «اگرچه غلط املایی برای هر کس عیب است، لیکن هر قدر اهمیت مقام شخص بیشتر و رتبه او در مقامهای دنیایی بالاتر باشد، این عیب نمایانتر و ننگ و رسوایی آن واضحتر می شود. البته غلط املایی یک رختشوی را مردم معذورتر می شمارند تا غلط املایی یک امیر یا وزیر را. بسا شده است که بر اثر مشاهد یک چنین غلطی، تمام هیبت و شوکت وزیر یا امیری بر باد رفته است.