هر یک از زبان های جهان دارای روش خاصی است که به این روش، قاعده دستور آن زبان گفته می شود. هر دستور زبان با وجود برخورداری از ویژگی های منحصر به همان زبان، در اکثر موضوعات با دستورهای دیگر، اشتراکاتی دارد. هر دستور زبانی بعد از پیدایش و به وجود آمدن آن زبان شکل می گیرد و دستور، تابع زبان است نه زبان تابع دستور.
ما در هر زبانی به کلماتی برمی خوریم که با دستورهای ادبی آن زبان هماهنگی ندارد و به همین دلیل است که در هر مجموعه قواعد استثنایی وجود دارد و زبان عربی از این قاعده به دور نیست. محمد رضا ملک پور در کتاب راهنمای ادبیات عرب که در سال 1357 تألیف کرده سعی کرده است تا حد زیادی یادگیری زبان عربی را به روش خلاصه گویی و به زبانی ساده برای دانش آموزان و علاقه مندان به یادگیری، آسان کند. وی در این کتاب به مباحثی چون تعریف علم صرف، حروف هجا و حرکات، اسم ها، فعل ها و حرف ها پرداخته و مطالب نیز با خط نستعیلق خوشنویسی شده است.