از مقدمه کتاب:
فرزند آدمی در جریان رشد خود از مراحلی می گذرد که هر یک به ذات خود به مثابه سنگ بنای حیات و شخصیت او می باشد. طفل نوزاد از زمان پاگذاشتن به زمین به خوردن و نوشیدن، حرکت اعضای بدن و توجه و مراقبت دقیق نیاز دارد. دوره دوم زندگی کودک زمانی آغاز می گردد که او شروع به حرف زدن می نماید.
کودک وقتی برای حرف زدن دهن می گشاید و زبان خود را به کار می اندازد، دیگر کمتر گریه می کند. حرف زدن با کودک آنگونه که مطابق فهم او باشد، آشنا ساختن او با نام اشیا و اشخاصی که در دور و بر قرار دارند به کودک در کار آموختن مدد می رساند. این دوران کودکی که تا حدود سن هفت سالگی ادامه می یابد، امتیازاتی دارد. کودک باید ببیند، بشنود، گریه کند و احساس نماید. این امتیازات مخصوص او است و نباید به هیچ صورتی، آزادی استفاده از این امتیازات از کودک گرفته شود. کودک در این دوره در حد یک شخصیت غیرمسئول است...