کلیله و دِمنه کتابی است از اصل هندی که در دوران ساسانی به فارسی میانه ترجمه شد. کلیله و دمنه کتابی پندآمیز است که در آن حکایتهای گوناگون(بیشتر از زبان حیوانات) نقل شدهاست. نام این کتاب از نام دو شغال به نامهای کلیله و دمنه گرفته شده که جزو شخصیت های داستان می باشند. بخش بزرگی از کتاب اختصاص به داستان این دو شغال دارد. اصل داستانهای آن در هند و در حدود سالهای ۱۰۰ تا ۵۰۰ پیش از میلاد بهوقوع میپیوندند. اما کلیله و دمنه ی جدید، اثر علی محمد اویسی منتخب و گزیده ای از داستان های کلیله و دمنه می باشد که از روی نسخه ها و روایت های کلیله و دمنه ی بهرامشاهی اثر ابوالمعالی و انوار سهیلی اثر ملا حسین کاشفی فراهم آمده است. این کتاب به اهتمام علی محمد اویسی در سال 1332 توسط مولف در تهران به چاپ رسیده است.