در مورد احوالات موسیو بوهلر اطلاع دقیقی در دست نیست جز آنکه می دانیم این فرانسوی از دیپلمه های مدرسه پلی تکنیک پاریس بود و از جمله معلمانی بود که پس از تاسیس دارالفنون به استخدام دولت ایران درآمد و از سال 1269 معلم مهندسی مدرسه شد .
بواسطه تبحرش در حساب و هندسه و نقشه کشی و اردوکشی و در انجام خدمات صادقانه اش از رتبه معلمی به مقام سرتیپی ارتش ایران برگزیده شد و از جانب دولت ایران به ماموریتهایی اعزام شد تا در مورد احداث پادگانها و قلاع دفاعی در نواحی مختلف کشور مطالعاتی را انجام دهد.
"سفرنامه گیلان و مازندران" ماحصل ماموریتی است که بدین منظور به این دو ناحیه داشته و شرح سفر وی به این دو منطقه است. بوهلر با نثری ساده و به دور از تکلف به بررسی جغرافیایی این دو ناحیه پرداخته و در جوار آن به بررسی مسایل اجتماعی و تا حدی مردم شناسی این دو ناحیه پرداخته و در مجموع اثری خواندنی و قابل استفاده را تالیف نموده است که اوضاع جغرافیایی و اجتماعی این دو خطه را در اوایل دوره ناصری پیش روی خواننده قرار می دهد.