از متن کتاب:
جلال در بازگشت از یک سفر چهار ماهه فرنگ، دو هفته ای مهمان دولت اسرائیل بود. سفر چهار ماهه فرنگش از جمعه ۶ مهر ۱۳۲۱ تا شنبه ۱۳ بهمن همانسال طول کشید. خودش می گوید:
در سفر این بار برای من هیچ نوع مفری نیست. یعنی این بار به فرار از هیچ چیز و هیچ کس حتی از خودم - به این سفر آمده ام. این سفر را یک نوع شتل تلقی می کنم. شتل این قمار کلانی که در آن خراب شده مملکت ما هست و ما اجباراً شاهدش هستیم. اینکه باشی و ببینی و شاهد باشی که چه می کنند و چه می برند و چه می دزدند و فریادت را هم بزنی اما توی چاه - ناچار به عنوان شتل تلقی می کنی. چنین سفری را که می خواهند تو نباشی و حتی همان فریاد توی چاه را نزنی و به همان اندازه قلیل مزاحم نباشی و راحت بگذاری دزدها را و ارادل را...
دو هفته پذیرائی اسرائیلیها از ۱۵ تا ۲۸ بهمن سال ۱۳۴۱ انجام می شود که مطابق است با ۴ تا ۷ فوریه ۱۹۶۳، یعنی پانزده سالی از تاسیس اسرائیل یا کمتر از بیست سال از جنگ جهانی دوم و سقوط هیتلر یهود آزار گذشته، یهودیان مهاجر هم، تا آن زمان سرگرم کار روی زمین اند و تجربه اندوزی در حوزه ایجاد واحدهای کشاورزی اشتراکی مثل کیبوتصها و مشاوها. و با پشتوانه تجربی واحدهای ناموفق کشاورزی اشتراکی روسهای پس از انقلاب یعنی که کلخوزها وسوو خوزها. اسرائیل هنوز مساله ای نشده است. یا دست کم هنوز مساله ای نشده است که به جز در حصار مرزهای جغرافیای خویش، کش و قوس هایی را ایجاد کند و دنیا نسبت به این برخوردهای گهگداری کوچک منطقه ای، ساکت است. تا حمله ژوئن سال ۱۹۶۷ اسرائیل به مصر و آن جنگ شش روزه سه چهار سالی باید بگذرد...