از متن کتاب:
دکتر شریعتی با آن چهره آرام و خضوع خاصش زمانیکه با مردم مواجه می گشت و رو در رو قرار می گرفت، گرم میشد، می خروشید و چون تندبادی توفنده همه را به هیجان می آورد. استحکام کلام، بافت منطقی جملات با اتکا به پشتوانه غنی و عمیق فکریش هر شنونده ای را در کوتاهترین مدت سراپا گوش می ساخت و در نیمه راه گفتار تحت تاثیرش قرار میداد و سپس به هیجان می آورد.
دکتر شریعتی با تلاش خستگی ناپذیر شب ها تا به صبح سرگرم خواندن و نوشتن بود و روزها بعد از مدت کمی استراحت به سخن گفتن می پرداخت. هر چه بیشتر می نوشت و بیشتر می گفت، اقبال مردم و جامعه به او بیشتر میشد و در عوض دشمنان دین و ملت را به هراس می انداخت. دیگر تامل بیش از این جایز نبود، به کار استادی و آموزشی اش در دانشگاه مشهد پایان دادند و به عنوان عنصر نامطلوب از تدریس او جلوگیری به عمل آوردند...