دومین اثر دارالشکوه کتاب سکینه الاولیاء، در شرح احوال عارفان هندی است که در بیست و هشتمین سال عمر خود یعنی سنه ۱۰۵۲ آن را تالیف کرده و تا ۱۰۵۹ به تکمیل قسمتهایی از آن می پرداخته است. هنگام تالیف سکینه الاولیاء، دارالشکوه تحت نفوذ و تاثیر سخنان متصوفه مسلمانان واقع بود. مضافا به اینکه فرهنگ هندو و بودایی و محیط هند در اندیشه مشایخ صوفیه مسلمان در هندوستان موثر بوده است. آنچه دارالشکوه در سکینه الاولیا درباره مناقب و خوارق عادات صوفیان خاصه میان جیو و خلفایش می نویسند، مشابه کراماتی است که معتقدان و مریدان دیگر برای مشایخ خود یا بزرگان صوفیه قائل بودند و قرن ها پیش از دارالشکوه ابوعبدالله سلمی، خواجه عبدالله انصاری، قشیری، پیرعلی هجویری و دیگر مولفان صوفیه در کتابهای خود منافب عارفان و صوفیان را ضمن ترجمه حال مشایخ صوفیه و یا بر سبیل حکایات و نقل اقوال و ذکر مراتب سیر و سلوک نگاشته اند و امروز به زبانهای مختلف در دسترس طالبان و محققان جهان قرار گرفته است.